Հոգեկան առողջության համակարգը Հայաստանում փոխվում է, և մեզ համար պատիվ է եղել լինել այս փոփոխության մի փոքրիկ մասը: 2018թ.-ին գործի դրվեցին կառավարական մեխանիզմներ ՝ աջակցելու համայնքային այն տներին, որոնք ինստիտուցիոնալացման այլընտրանքներ են առաջարկում: Ջերմիկ Անկյունը ստացավ այդ պայմանագրերից մեկը և հպարտ է, որ Հայաստանը ստանձնում է պատասխանատվություն իր իսկ խոցելի մարդկանց համար: Այս ամենը հասնում է այն մարդկանց սրտին ու հոգուն, ում համար մենք հոգ ենք տանում:

Սա հսկայական հաղթանակ է Հայաստանում տարբեր կարողություններով և հոգեկան հիվանդություններով տառապող մարդկանց համար, հոգեբուժական հաստատությունների համար նախատեսված մարդկանց և մեր բնակիչների համար: Մի օր դա կարող է դրականորեն ազդել նրանց վրա, ովքեր արդեն անհարկի հոգեբուժական հաստատություններում են: Սա հսկայական հաղթանակ է Հայաստանի ազգի համար, որը ժամանակի ընթացքում կզգա իր ամենախոցելիների հանդեպ խնամքի օրհնությունը: Սա ահռելի հաղթանակ է մարդկության համար:

Ընթացքի մեջ է հոգեբուժական հիմնարկներից համայնքային տներին անցումը: Այսուհետ, Հայաստանում Ջերմիկ Անկյունը միայնակ չէ այս գործում: Հույսը տարածվում է:

Այնուամենայնիվ, նախկինում համակարգը հիմնականում չի կարողացել բավարարել 18-ից բարձր տարիքի հոգեկան հիվանդություն ունեցող և տարբեր կարողություններ ունեցող որբերի կարիքները: Հայաստանի այս բնակչության համար մարդկային կենսապայմանների և վերականգնողական հնարավորությունների բացակայությունը բխում են ընդարձակ պետական ​​հոգեբուժական հաստատությունների գաղափարախոսությունից, որտեղ հիմնականում ապրում են է այդ բնակչությունը: Այս հաստատությունները հիմնված են այնպիսի գաղափարախոսության վրա, որն ընկալվում է որպես անմարդկային արարք:

Խորհրդային գաղափարախոսությունը, որը թերագնահատում էր հասարակության ավելի քիչ արդյունավետ անդամներին և այդ անհատներին տեղափոխում մեկուսացված տարածքներում գտնվող խոշոր հաստատություններ, Հայաստանում տարածվել է անցյալ դարում: Հաշմանդամություն ունեցող անձանց նկատմամբ գերակշիռ վերաբերմունքն այն է, որ նրանք համայնքին չեն պատկանում և ամոթ են բերում ընտանիքին, հարևանությանը և մշակույթին:

Խորհրդային տարիներին այսպիսի հաստատությունները նախագծվել էին այնպես, որպեսզի հոգեկան հիվանդություն / հաշմանդամություն ունեցող անձանց մասին հոգ տանեին հասարակությունից և ընտանիքից հեռու: Որակյալ անհատականացված խնամք և հասարակության մեջ վերաինտեգրվելուն միտված վերականգնման 

վերջնական նպատակի ապահովման փոխարեն ՝ նրանք կարծում էին, որ հասարակության շահերն են պաշտպանում՝ այս բնակչությանը հեռու պահելով:

Ավելին, սովետական ​​տարիներին էվթանազիան սովորական «լուծում» էր այդ անձանց խնամքի «խնդրի» համար: Մինչ օրս այդ հաստատությունները ընդհանուր բնակչության կողմից դեռևս կոչվում են որպես «գերեզմանատներ»:


Էվթանազիան Հայաստանում այլևս չի կիրառվում, բայց այս բնակչությանը շրջապատող խարանը դեռ մնում է: Հաշմանդամություն ունեցող անձինք որակավորվում են որպես վտանգավոր, անմարդկային, ամոթալի: Արդյունքում, նրանք հիմնականում նախապես մարգինալացված են և դուրս են մնում տեսադաշտից, չնայած որ այս ամենը սկսում է փոխվել: Այս վերաբերմունքը ստեղծել է այնպիսի մթնոլորտ, որում բացակայում է բավարար ֆինանսավորում և ուսուցում այս բնակչության խնամքի համար: Եթե ​​ոչինչ չարվեր, ապա Ջերմիկ Անկյունի բնակիչները կուղարկվեին այս «գերեզմանատներից» որևէ մեկը: Թեև այս ամենը փոխվում է, մեր բնակիչների նման կարիքներ ունեցող շատ անհատներ դեռևս տեղափոխվում են այդպիսի հաստատություններ `այլ հնարավորությունների և տարբերակների բացակայության պատճառով:

Այս խնդիրները շրջանաձև են և ինքնահաստատված: Բայց մեր ստեղծած լուծումները ներխուժում են այնտեղ, որտեղ հակառակ դեպքում փակ համակարգ է: Յուրաքանչյուր լուծում ընդհատում է վերաբերմունքի և անարդարության բացասական խառնաշփոթային ցիկլը` ապահովելով հույսի և փոփոխության համար մուտք անհատական, ինստիտուցիոնալ և ազգային մակարդակով:

Ջերմիկ Անկյունի լուծումները ներառում են.

- տրամադրել ապահով ապաստարան և տուն, ֆիզիկական և էմոցիոնալ պաշտպանություն հաշմանդամություն ունեցող անձանց համար՝ մեր բնակիչներին ներկայացնելով ավելի լայն համայնքներին,

- ապահովել բովանդակալից և բեղմնավոր գոյություն մեր բնակիչների համար, որպեսզի բնակիչն ինքը և ավելի լայն համայնքը գիտակցեն, որ հաշմանդամություն ունեցող անձինք ունեն աշխարհին առաջարկելու բազում շնորհքներ:

- տրամադրել այլընտրանք խոշոր հաստատություններին և, ինչպես մենք արեցինք, ապացուցել, որ խմբային տունը ծախսարդյունավետ և արդյունավետ է խնամքի կառավարման հարցում,


- տեղեկացվածություն խթանել, որ հաշմանդամությունը գոյություն ունի և պայմանավորված չի մոր, ընտանիքի կամ հաշմանդամություն ունեցող անձի մեղքով,
ստեղծել խնամքի, պաշտպանության և վերարտադրության կայուն մոդել,, որը համառորեն պաշտպանում է հաշմանդամություն ունեցող անձանց մարդու իրավունքները և հարգվում է համայնքի, ՀԿ-ների և տեղական և դաշնային կառավարման մարմինների կողմից:


Ջերմիկ Անկյունի նման վայրերը հրատապ անհրաժեշտություն են: Հաշմանդամություն ունեցող անձանց համար իրավիճակը, մեղմ ասած, ծանր է, և մենք պարտավոր ենք հնարավորինս շատ անհատներ փրկել այդ հաստատություններից և ավելի լիարժեք կյանք ապրելու հնարավորություն տալ նրանց: